Effect Muiswerkprogramma's wetenschappelijk bewezen

Voor het onderzoeksprogramma 'Leren met meer effect' startte het Twents Carmel College het experiment 'Taaltuin Twente'. Samen met basisscholen in de regio werkte de school aan het versterken van het taalonderwijs door het inzetten van Muiswerkprogramma's. Een belangrijke conclusie in het eindrapport is dat er geen verschillen in leerprestaties zijn, of er nu les wordt gegeven met een docent voor de klas of aan de hand van de Muiswerkprogramma's met behulp van een onderwijsassistent. Dit bewijst dat goede computerprogramma's kunnen helpen bij het verlagen van de werkdruk bij docenten. Meer over dit onderzoek: klik hier

================================================================================

Juffrouw Blom nu ook in het buitenland
Op 3 april 2009 is de samenwerking tussen Juffrouw Blom en Muiswerk Educatief officieel bekrachtigd. Naast JuffrouwBlom.com is nu ook www.nederlandslereninhetbuitenland.nl live. De laatstgenoemde site bedient kinderen van Nederlandse families in het buitenland.
Nederlands bijhouden in het buitenland
Wanneer Nederlandse (en Belgische) kinderen voor een aantal jaren in het buitenland gaan wonen, blijkt het soms lastig om de Nederlandse taal goed bij te houden. Met de software van Juffrouw Blom kunnen ouders er voor zorgen dat kinderen bij terugkomst in Nederland geen achterstand hebben opgelopen.
Voorbereiding op de internationale school
Voordat kinderen naar het buitenland gaan, is het aan te bevelen alvast te oefenen met de nieuwe taal. Zo is de overgang minder groot. De programma’s Woorden Engels en Woorden Frans zijn zeer geschikt om een basis te leggen voor de nieuwe taal. Ook deze programma’s zijn bij Juffrouw Blom verkrijgbaar.

======================================================================

Promotie mevrouw G.M. Schijf, Muiswerkontwikkelaar van het eerste uur
Op 18 maart 2009 promoveerde mevrouw Schijf bij de afdeling Gedragswetenschappen van de Universiteit van Amsterdam op het onderwerp ‘Taalvaardigheden van brugklasleerlingen’.
Geertruide Schijf onderzocht de prestaties bij lezen en spellen in het Nederlands en Engels van ongeveer 700 brugklassers van vmbo tot en met gymnasium. Ze concludeert dat ongeveer 18 procent van de scholieren een achterstand van twee jaar of meer heeft bij technisch (hardop) lezen, maar dat deze leerlingen soms beter presteren bij spellen en aanzienlijk beter bij stillezen en begrijpend lezen. Een verklaring daarvoor zijn de onderliggende cognitieve capaciteiten. Voor technisch lezen zijn vooral de accuratesse en snelheid waarmee letters omgezet kunnen worden in klanken van belang. Bij stillezen en begrijpend lezen spelen deze factoren een veel minder grote rol, terwijl het juist deze taalvaardigheden zijn waar het in het onderwijs en in de maatschappij om gaat. Dat is goed nieuws voor dyslectische leerlingen, die vooral zwak zijn in technisch lezen. Schijf toont bovendien aan dat dyslectici die goed gebruik kunnen maken van opgeslagen woordbeelden in het langetermijngeheugen aanzienlijk beter presteren dan dyslectici die dit talent niet hebben. Dat helpt hen bij het leren lezen van het Engels. Allochtone leerlingen hebben vooral vaker moeite met begrijpend lezen. Voor meer informatie en foto's: klik hier. 
 

========================================================================

Nieuw! Juffrouw Blom: de digitale taaljuf                                          3 februari 2009
Juffrouw Blom is een digitale juffrouw die taalles geeft aan leerlingen van de basis- en de middelbare school. Juffrouw Blom levert computerprogramma’s voor thuisgebruik die kinderen helpen beter te worden in taal. De software is bijzonder geschikt voor kinderen met een taalachterstand, dyslexie of andere taalgerelateerde leerproblemen. De aangeboden software is methode-onafhankelijk en sluit dus aan bij alle gehanteerde lesmethodes.
Juffrouw Blom is er voor ouders die hun kinderen verder willen helpen. Op school en in de maatschappij. Scholen zijn soms geneigd om te zeggen: ‘uw kind is geen hoogvlieger’, om het daar vervolgens bij te laten. Juffrouw Blom is ervan overtuigd dat ouders heel veel kunnen doen om hun kinderen verder te helpen op school. Zelfs als zij niet zoveel tijd hebben.
Juffrouw Blom is gespecialiseerd in Nederlands taalonderwijs. Het grootste deel van het aanbod bestaat uit taalprogramma’s.
Ook veel remedial teachers maken gebruik van de programma’s vanwege de effectiviteit EN het plezier dat kinderen beleven aan leren met de computer.
De programma’s zijn gemaakt door de professionals van Muiswerk Educatief. De cd’s van Juffrouw Blom zijn ingedeeld op doelgroep én lesniveau. Alle programma’s zijn uitgebreid getest door verschillende taal- en onderwijsexperts en een grote groep testkinderen.
Alles over Juffrouw Blom en de software vindt u terug op: www.juffrouwblom.com .

=======================================================================

 'Zo houden mijn kinderen hun Nederlands bij'

Gepubliceerd : 17 februari 2010 - 8:00 am | door Redactie RNW

Toen wij begin 2009 verhuisden van Amsterdam naar Hongkong spraken onze kinderen van zes en acht binnen enkele maanden meer Engels dan Nederlands.

Omdat wij niet van plan zijn de rest van ons leven in Engelssprekende landen te wonen, vinden we het belangrijk dat onze kinderen goed Nederlands blijven spreken, lezen en schrijven.

Ik was nieuwsgierig hoe andere ouders het Nederlands van hun kinderen op peil houden en stuurde een email rond aan iedereen die ik kende in het buitenland en aan vrienden-met-vrienden-in-het-buitenland. De vraag die ik had was simpel: ‘Wat doe jij om het Nederlands van je kinderen op peil te houden?’ Daarnaast plaatste ik op verschillende internetfora dezelfde vraag. Het eerste wat opviel was de grote hoeveelheid reacties die ik ontving. Blijkbaar is het iets wat ouders na aan het hart ligt. Hier volgen de belangrijkste onderwerpen die daarin aan de orde komen.
 

Nederlands blijven spreken en lezen
Het belangrijkste advies dat ik kreeg is dat we thuis vooral Nederlands moeten blijven spreken. Op deze website stond hier onlangs ook al een interessant artikel van de Stichting NOB: Thuis Nederlands spreken belangrijk voor kinderen. 

Naast spreken, is het ook van groot belang (samen) te blijven lezen in het Nederlands, schreef een inhoudelijke deskundige me. ‘Omdat Nederlands en Engels heel anders in elkaar zitten, is het belangrijk dat kinderen Nederlandse woorden blijven zien. Door ze te zien, zullen ze de woorden onthouden en uiteindelijk ook weten hoe ze de woorden moeten schrijven.’ De spelling van Nederlandse woorden kan echter niet alléén door inprenten worden aangeleerd, met name voor de beruchte Nederlandse werkwoordspelling is het belangrijk dat kinderen regels leren. Anders weten ze nooit wanneer ze ‘word’ of ‘wordt’, en ‘verhuisd’ of ‘verhuist’ moeten schrijven.

Zelf vind ik het blijven spreken van Nederlands geen lastige opgave. Verder probeer ik mijn kinderen bij te brengen dat ze Nederlands moeten spreken, wanneer dat kan. Dat klinkt eenvoudiger dan het is, want al na twee maanden school gingen ze bijna van de ene op de andere dag onderling Engels spreken en blijkbaar zijn ze daarin niet uniek. Een van de mensen die reageerde: ‘Mijn zoon is nu vijf en net begonnen met primary school. Hij weigert om Nederlands te spreken. In eerste instantie weigerde ik te antwoorden als hij het niet in het Nederlands vroeg. Nu herhaal ik wat hij zegt in het Nederlands en ineens herhaalt hij het zelf ook.’

Het lezen van Nederlandse boeken is voor ons een grotere opgave. Ten eerste omdat de internationale school verlangt dat er dagelijks (!) in het Engels wordt gelezen met de kinderen en ten tweede omdat mijn kinderen lezen geen leuke bezigheid vinden. Iemand die dit probleem ook had schreef: ‘Ik laat mijn kinderen geschikte niet-Engelstalige films kijken met Nederlandse ondertiteling. Het lezen van ondertitels is immers ook een vorm van lezen’.
 

De Nederlandse school
Daarnaast gaat een groot deel van de kinderen van de mensen die reageerden naar de Nederlandse School in hun woonplaats. Dit geldt vooral voor de kinderen die in stedelijke gebieden wonen. In dunbevolkte gebieden vind je meestal geen Nederlandse school. De ouders met kinderen op de Nederlandse school zijn blij dat die school er is. ‘Het is fijn dat vakkundige mensen zorgen dat mijn kinderen bijblijven met Nederlands’, schreef iemand. Voor veel mensen heeft de Nederlandse school ook een sociale kant: ‘Ik vind het sociale aspect minstens zo leuk als de inhoud. Mijn kinderen vinden het heerlijk om een paar uur in de week met Nederlandse kinderen, Nederlandse les te krijgen.’ Lees hierover ook Op de NTC-school in Boedapest draait alles om Nederlands.

Naast de overwegend positieve geluiden over de Nederlandse school, zijn er ook kritische geluiden. Het bijwonen van de lessen en het maken van huiswerk kost veel tijd en energie en omdat dit bovenop de normale school komt, is de belasting voor sommige ouders en/of kinderen gewoonweg te zwaar. ‘Wij werken allebei, ik zou niet weten hoe ik onze drie kinderen op woensdagmiddag van hun verschillende scholen moet halen om ze vervolgens naar de Nederlandse school te brengen.’ Of: ‘School is voor door de week, ik vind het te veel gevraagd voor mijn kinderen om ze ook nog op zaterdag naar de Nederlandse school te laten gaan. Zaterdag is voor sporten en spelen.’

Een andere ouder zegt: ‘Mijn kinderen gaan niet meer naar de Nederlandse school. Ik vind het zonde dat hij een flink deel van de tijd op school met dingen bezig is die hij al beheerst. Mijn zoon is bijvoorbeeld goed in begrijpend lezen, maar minder in spelling. Het zou fijn zijn als er meer maatwerk zou worden geleverd. Zeker ook omdat de Nederlandse school niet om de hoek is. Ik heb besloten het Nederlandse onderwijs zelf te gaan verzorgen, met hulp van software van Juffrouw Blom: www.nederlandslereninhetbuitenland.nl.

Afstandsonderwijs
En dan is er nog een flinke groep ouders, die woont in een gebied waar geen Nederlandse school is. ‘Ik zou willen dat hier een Nederlandse school was, want ik maak mij grote zorgen over de Nederlandse taal van mijn kind. Het lijkt na twee jaar al nergens meer op.’

Sommige van deze ouders kiezen voor het afstandsonderwijs van de Wereldschool of Edufax: ‘Ik ben blij dat deze instanties er zijn. Ik ben zelf geen onderwijzer en zou niet weten waar ik zou moeten beginnen.’ Naast veel positieve, zijn er over deze vorm van onderwijs echter ook negatieve geluiden te horen: ‘Wat ik jammer vind, is dat er veel begeleiding van de kant van de ouders nodig is en die tijd heb ik met drie kinderen en een baan eigenlijk niet.’ Een andere veelgehoorde klacht is dat het te lang duurt voordat er feedback komt. ‘Tegen de tijd dat je kind de resultaten te zien krijgt, weet hij al niet meer dat hij de oefeningen heeft gedaan.’ Een ander bezwaar is de prijs van de Edufax en Wereldschoolprogramma’s. Iemand schreef: ‘Wij moeten het zelf betalen, en eigenlijk is het voor ons te duur.’
 

Niks doen
En dan nog een laatste groep. Dat waren niet de mensen die spontaan reageerden op mijn e-mails en posts op internetfora, maar mensen die ik her en der tegenkwam. Het zijn de ouders die het Nederlands voorlopig laten voor wat het is. ‘Ik ben te druk’ was het argument, of: ‘…te zware belasting voor de kinderen, ze hebben al zoveel huiswerk.’ Ze vertrouwen er op dat de kinderen, eenmaal terug in Nederland, weer net zo snel Nederlands leren als dat ze het Engels hebben opgepakt.
Wat is wijsheid?

Niets aan het Nederlands doen is voor mij geen optie. Leren kinderen op latere leeftijd met het zelfde gemak spelenderwijs een taal (opnieuw) aan? Ik denk het niet. Voor onze eigen kinderen heb ik, mede op basis van de reacties, besloten om ze naar de Nederlandse School hier in Hongkong te laten gaan. Daarnaast laat ik ze een uurtje per week oefenen met Nederlands op de computer en gaan we deze zomer zo lang als mogelijk naar Nederland. Onder het mom van taalonderwijs ontvluchten we de snikhete zomer van HK. Tot groot plezier van de oma’s.

=======================================================================

Tien verschillen tussen school in Amsterdam en Hongkong

Gepubliceerd : 3 januari 2010 - 8:00 am | door Redactie RNW

In de zomer van 2009 zijn wij met onze drie zonen van acht, zes en nul verhuisd van Amsterdam naar Hongkong. Hoewel er veel overeenkomsten zijn tussen het onderwijs zoals we dat gewend zijn en de nieuwe internationale scholen van de jongens, zijn er ook veel verschillen.

Sommige dingen wist ik al. Dat er op de meeste scholen in Hongkong uniformen worden gedragen bijvoorbeeld, en dat de scholen vaak niet om de hoek zijn, waardoor de kinderen er met de schoolbus naartoe gebracht worden. En dat internationale scholen duur zijn. Maar daarnaast waren er veel dingen nieuw voor ons. Hier volgen de belangrijkste verschillen.
 

Wachtlijsten
Het eerste grote verschil waar wij tegenaan liepen is de aanmelding. Wij dachten dat de scholen blij zouden zijn als we onze kinderen komen aanmelden. Het schoolgeld is immers niet gering: tussen de 5.000 en 15.000 euro per jaar. Het tegendeel bleek waar. De wachtlijsten voor scholen met een enigszins goede reputatie zijn eindeloos. Ik geloof overigens dat het verschijnsel ‘wachtlijsten’ zich vooral voordoet in Hongkong en China en minder in andere landen. De oorzaak is dat inheemse (in dit geval Chinese)ouders veel meer dan in andere landen, graag zien dat hun kind naar een internationale school gaat.

Toelatingstesten
Als je kind dan eindelijk bovenaan de wachtlijst staat, moet er bij vrijwel alle scholen van naam een toelatingstest worden afgelegd. De test is echter in het Engels. Alleen als je goed Engels kunt lezen, schrijven en spreken, heb je kans van slagen. In ons geval was het vinden van een goede school de grootste stressfactor van de hele verhuizing. Uiteindelijk zijn Jasper (8) en Marijn (6) via een aantal maanden op een B-keuze-school, toch op de school van onze voorkeur terechtgekomen.
Het valt in Hongkong dus niet mee om je kinderen naar de gewenste school te laten gaan. Aan de andere kant: áls ze eenmaal op de gewenste school zitten, blijken er ook veel positieve verschillen te zijn.

Bereikbaarheid van onderwijzers
De school en de leraren zijn in vergelijking met wat wij gewend waren, heel goed bereikbaar. Of je nu telefonisch, via e-mail of door middel van een gesprek contact wil opnemen met de leraar of het hoofd van de school, het gaat allemaal even eenvoudig. En dat is prettig en belangrijk. Marijn en Jasper zitten allebei meer dan een half uur in de bus om op school te komen. In plaats van naar school, brengen moeders hun kinderen hier naar de bus. Even snel een vraag stellen aan de juf wanneer je je kind op school aflevert, is er voor de meeste ouders dus niet bij.
 

Aantal kinderen per leraar
Dat de onderwijzers goed te bereiken zijn, is ook te danken aan de ‘student/teacher ratio’: het aantal kinderen per leraar. De hoogste ratio (bij de duurste scholen) is één leraar op ongeveer zes kinderen, de minst goede ratio, van de scholen die wij hebben overwogen, is één leraar op vijftien kinderen. In Nederland hebben de meeste basisschooldocenten het dubbele aantal kinderen onder hun hoede. Het is dus niet helemaal onlogisch dat er minder tijd beschikbaar is om te bellen en te mailen met ouders.
Je merkt ook aan de ‘parent-teacher meetings’ dat er minder kinderen per leraar zijn. Die zijn frequenter, intensiever en duren langer.
 

Andere volgorde van aanleren
Toen Marijn twee weken op school zat in wat in Nederland groep 3 zou heten, vroeg ik of hij al sommen had gemaakt. Tot zijn teleurstelling werd er nog niet gerekend. Licht ongerust nam ik contact op met de juf, die me uitlegde dat ze met het maken van sommen later in het jaar aan de slag zou gaan. De eerste weken ging het bij het vak ‘math’ over het benoemen van verschillende vormen. Die vormen vormden vervolgens weer de basis voor zaken als meten en delen waar al in de eerste jaren van de basisschool mee wordt begonnen. Ook een onderwerp als kansberekenen wordt hier al op de basisschool behandeld, terwijl ik daar zelf pas op de middelbare school mee werd geconfronteerd.

Aan de andere kant belde de juffrouw van Jasper (8) mij weer op. Ze vond het vreemd dat Jasper niet wist wat even/oneven was en dat hij nog nooit van deelsommen had gehoord. En qua biologie, geschiedenis en aardrijkskunde liep hij ook behoorlijk achter. Met wat extra huiswerk en inspanning van zowel de juf als onszelf is de achterstand inmiddels voor het grootste deel ingelopen.
 

Praktisch leren
Wat ik heel leuk vind aan het onderwijs hier, is dat het in mijn ogen wat praktijkgerichter is dan in Nederland. Laatst ging Jasper op school pizza’s maken. Eerst moesten ze het recept opzoeken op internet, toen de ingrediënten kopen, vervolgens het deeg en de pizza maken en uiteindelijk de pizza samen opeten. Onder het mom van pizza’s bakken oefenden ze met: iets opzoeken op de computer, lezen, verkeersregels, rekenen met geld, meten, wegen en samenwerken. Leuker volgens mij, en alleen daarom al minstens zo effectief.

Pittige hoeveelheden huiswerk
Een ander groot verschil is dat een kind van zes al huiswerk krijgt. Het begint rustig aan met een aantal pagina’s per week als je zes bent. Als je acht bent, wordt er al van je verlangd dat je een half uur per dag huiswerk maakt. Jasper van acht is iedere dag een kwartier bezig met spelling van Engelse woorden en een kwartier met Chinees. De kinderen hebben een huiswerkschrift, waarin de ouders iedere dag moeten opschrijven wat er aan huiswerk is gedaan.

Belang van lezen
Wat mij verder opvalt, is dat er aan lezen groot belang wordt gehecht. In het huiswerkschrift is een aparte afdeling ‘lezen’ opgenomen waarin iedere dag moet worden aangeven hoeveel pagina’s Jasper uit welk (bibliotheek-) boek heeft gelezen. Doordat er ook een handtekening moet worden gezet, voelt het alsof ik me als ouder moet verantwoorden.
 

Geen leerplichtambtenaar
In Nederland waren wij behoorlijk afgericht als het ging om vakanties. Zelfs een halve dag eerder vertrekken naar de wintersport durfden we vanwege het gedoe dat dat met zich mee zou brengen, niet meer te doen. Hier is geen leerplichtambtenaar die zich bemoeit met jouw vakantiegedrag. Als je je kind een dag of een paar dagen thuishoudt, dan meld je dat aan de juf die je vervolgens veel plezier wenst en vraagt of je misschien wat huiswerk mee wilt nemen. En daarop zeg jij dan weer enthousiast ‘ja graag’, omdat je graag op vakantie wilt buiten het hoogseizoen, maar je toch ook een beetje schuldig voelt over het verzuim.

Goede faciliteiten, mooie spullen en verre reizen
Dat de internationale school duur is, is vervelend voor de portemonnee. Aan de andere kant is een school met veel inkomsten in staat om veel en goed personeel aan te nemen en om te zorgen voor topfaciliteiten. De computerlokalen van de scholen hier zullen de meeste Nederlandse schooldirecteuren doen watertanden. In Amsterdam deelden de kinderen met zijn dertigen twee stokoude pc’s; hier is er voor elk kind een eigen computer. Hetzelfde geldt voor de bibliotheken en faciliteiten als schooltuinen, schoolkeukens etc. Sommige scholen hebben zelfs een eigen zwembad. Ook de schoolreisjes liegen er niet om. Toen we hoorden waar de schoolreizen zoal naar toe gaan, sloegen we steil achterover. Een weekje Zwitserland of Nieuw Zeeland is, in de hogere klassen weliswaar, heel gewoon.
 

Entertainment voor ouders
Als je als moeder behoefte hebt aan gezelschap, vermaak of aanspraak, dan zit je met kinderen op de internationale school ook goed. Jasper en Marijn zitten op twee verschillende scholen en minstens een keer per week is er op een van beide scholen een talentenshow, open-house, zangoptreden, rapportbespreking of koffie-ochtend. Leuk, maar naar onze maatstaven wel eens een beetje veel van het goede. Zeker voor werkende ouders.
 

Op bezoek in de oude klas
De eerstvolgende vakantie gaan we terug naar Nederland. Ik heb de juf van de kinderen op hun oude Nederlandse school gemaild (op haar privé-hotmailadres, de reactie van de directeur die ik op het school-emailadres mailde, bleef helaas uit….) om te vragen of ze een paar dagen mee mogen doen met hun oude klas. Ze mogen een paar dagen meedraaien. Toen ik dat aan de jongens vertelde, steeg er een groot gejuich op. Het schoolgaan mag hier in Hongkong dan anders zijn, het is blijkbaar niet leuker dan in Nederland.

=======================================================================

 “Ze hebben gevraagd of we naar Hongkong willen”. Zo klonk het begin van onze verhuizing van Amsterdam naar Hongkong. We hadden een week de tijd om ja of nee te zeggen. Voor Michiel, mijn vriend en vader van onze drie kinderen, was het carrière technisch een hele mooie kans.

Ik twijfelde. Zeven dagen lang, 24 uur per dag. Wat moest ik zonder vrienden en familie in de buurt en hoe moest het met mijn baan? Ik werkte vier dagen per week op Schiphol als ontwikkelaar van nieuwe producten en diensten voor de luchthaven. Een interessante baan met veel aandacht voor mijn eigen ontwikkeling en bovendien een heleboel leuke collega’s. Eén argument trok me uiteindelijk over de streep: Als we niet gaan, dan vraag ik me de rest van mijn leven misschien af hoe het geweest zou zijn.
En daarbij: Hongkong is niet de beroerdste plek op aarde om terecht te komen. Ze spreken er Engels dus met een nieuwe leuke baan zou het zeker ook goed komen.

Partime werken, vergeet het
Het liep anders. Voor zijn baan is Michiel meer dan we vooraf hadden voorzien op reis in de regio. Een andere misrekening is dat er in Hongkong harder en vooral langer wordt gewerkt dan in Nederland. Parttime werken is vrijwel onmogelijk in interessante banen. Praktisch zou dit betekenen dat onze kinderen minimaal vijftig uur per week door Jo, onze domestic helper verzorgd moesten worden. Hoewel onze Jo fantastisch is, leek me dat (typisch Nederlands misschien) wat veel van het goede.

Netwerken...
Overigens is het vinden van een baan niet onmogelijk. Hoewel het een behoorlijk obstakel is dat beheersing van Chinees (liefst Mandarijn én Kantonees) zeer gewenst is voor de meeste banen, ben ik voldoende vrouwen tegengekomen die na hard zoeken leuk, interessant en goedbetaald werk hebben gevonden. Wel geven ze allemaal aan dat het vinden van een baan hier moeilijker is en meer tijd kost dan in Nederland. En dat solliciteren op vacatures in de krant of bij headhunters, eigenlijk zinloos is. Stuk voor stuk benadrukken ze dat het hier “via-via” gaat en dat het opbouwen van een goed netwerk onontbeerlijk is.

...of voor jezelf beginnen
Terug naar mezelf. Wat dan als je geen vijftig uur per week van huis wilt zijn en niet van netwerken houdt? Hoewel ik er nooit van droomde om ondernemer te zijn, lag daar toch misschien de oplossing. Ik moest alleen nog bedenken waarin dan te ondernemen. Ik schafte een boekje aan, waarin ik een paar weken lang op schreef waar volgens mij kansen lagen.

Het werd een lange lijst met zeer uiteenlopende ideeën. Van bikini-business tot Chinees drukwerk, van prefab Chinese huizen voor de Europese markt, tot deskresearch voor Nederlandse bedrijven.

Juffrouw Blom
Uiteindelijk lag het winnende idee veel dichter bij huis. Omdat onze oudste zonen van zes en acht naar een internationale school gaan, wilden we er van het begin af aan voor zorgen dat hun Nederlands goed genoeg blijft om aansluiting te houden met het Nederlandse onderwijs. We lieten ze iedere week een tot twee uur oefenen met software die op veel Nederlandse scholen wordt gebruikt. De software wordt gemaakt door Muiswerk Educatief, het bedrijf waar mijn moeder tot aan haar pensioen computerprogramma’s voor ontwikkelde. Om te zien waar onze kinderen stonden in hun Nederlandse taalontwikkeling, lieten we ze iedere week een brief schrijven naar hun vrienden in Nederland. Wat we zagen is dat ze met relatief beperkte inspanning, grote stappen vooruit maakten qua spelling en grammatica. Om een lang verhaal kort te maken: zo is Juffrouw Blom geboren.

Samen met mijn moeder ben ik Juffrouw Blom / www.nederlandslereninhetbuitenland.nl begonnen. De Muiswerk programma’s zijn aangepast voor thuisgebruik en inmiddels geeft Juffrouw Blom een groot aantal Nederlandse kinderen over de hele wereld Nederlandse les. Het gaat zo goed, dat mijn zus kortgeleden de derde Juffrouw Blom is geworden.

In plaats van 3.000 heb ik nog maar drie collega’s. Jo die voor mijn jongste zoon zorgt als ik aan het werk ben en mijn moeder en zus die zich op 10.000 kilometer afstand bevinden, maar via mail en skype toch om de hoek lijken te zitten.

Thuiswerken
Qua ontwikkeling tap ik ook uit een ander vaatje. In plaats van potential development programma’s of leadership trainingen maken we met het gezin prachtige korte en lange reizen in Zuidoost Azië. Als we in Hongkong zijn verwonder ik me, alleen of samen met de kinderen, over de grote culturele verschillen tussen Nederland en Hongkong. En daarbij ontwikkel ik me als moeder. Als de kleinste me overdag nodig heeft, dan ben ik in de buurt en als de oudste twee thuiskomen uit school, heb ik de tijd om ze te helpen met hun bergen huiswerk.

Goed gevoel
Het was dus even wennen, maar intussen ben ik er van overtuigd dat deze manier van leven/werken op dit moment voor ons hele gezin goed is. Ik heb het gevoel dat ik nog “meedoe”, verdien mijn eigen geld, doe levenservaring op naast ondernemerservaring en ik ben er voor de kinderen die zich hier op een unieke manier kunnen ontwikkelen. En als ik tijdens mijn werk behoefte heb aan een koffiepauze met een collega, dan trommel ik iemand uit de buurt op. En de koffie die we dan drinken is een stuk lekkerder dan de automatenkoffie van mijn voormalige werkgever.

Meer verhalen lezen door, voor en over Nederlanders in het buitenland? Abonneer je op het gratis WereldExpat Magazine